Świat druhny Małgorzaty

Szczęśliwe kurwa dzieciństwo? To ja do chuja Wacława dziękuję...

Ja kurwa dziękuję, wszyscy mi mówią, że mam szczęście, że nie jestem w Domu Dziecka... A ja tego taka pewna nie jestem... a bo to raz wypłakiwałam oczy bo miałam uczucie, że nikt mnie nie kocha, a wręcz wszyscy mnie nienawidzą ... moi rodzice wcale nie starają się utwierdzać w mniemaniu, że jestem wspaniała, i że kochają mnie taką jaka jestem... często mam wrażenie siedząc sama w pokoju i płacząc, że wszyscy traktują mnie jak osobę drugiego gatunku, podczłowieka, lub kogoś upośledzonego... dlatego jestem zdeklarowaną pesymistką... bo jak tu kurwa być kimś innym... nikogo nie obchodzi jaka naprawdę jestem, więc nikt mnie do kurwy nędzy nie zna i nie rozumie... ciągle kogoś gram, nigdy nie byłam tak naprawdę sobą i właśnie dzisiaj sobie to uświadomiłam... i nigdy  chyba nie będzie mi dane być sobą- tą wrażliwą i delikatną jak motyl i słodką jak anioł panną i jednocześnie bezczelną, wulgarną i charakterną dziewuchą... to że teraz ujawniam pewne swoje cechy stając się coraz bardziej zbuntowaną pannicą nad którą coraz trudniej zapanować jeszcze nic nie znaczy... bunt też mam we krwi i wiem o co się buntuję:

• o moje zasady
• o wyrażanie siebie
• o przekonania
• o moje prawo do bycia tym kim chcę

Gdybym miała odpowiedzieć na pytanie Johann'a Wolfganga Goethe'go z "Fausta": "Więc kimże w końcu jesteś?" odpowiedziała bym: Jam jest osobą, która nigdy nie była w pełni sobą...